“Wieczny Grunwald”, Szczepan Twardoch

“Wieczny Grunwald. Powieść zza końca czasów”; Szczepan Twardoch; Narodowe Centrum Kultury (2010) :: “Grunwald” (NCK) @YT. Poniżej Making-of “Grunwald” @YT. Realizacja PlatigeImage dla NCK.

Wiecz­ny Grun­wald nie jest po­wie­ścią pi­sa­ną ku po­krze­pie­niu serc. Jej bo­ha­ter, Pasz­ko, nie­ślub­ny syn Ka­zi­mie­rza Wiel­kie­go ginie w bi­twie pod Grun­wal­dem i w tym mo­men­cie za­czy­na się jego „prze­zwiecz­na” ody­se­ja w cza­sie i prze­strze­ni, w po­szu­ki­wa­niu sensu ist­nie­nia. To przy­kład fan­ta­sty­ki re­tro­spek­tyw­nej, mrocz­nej i bru­tal­nej. Szcze­pa­no­wi Twar­do­cho­wi udaje się do­sko­na­le oddać psy­chi­kę swego bo­ha­te­ra, tar­ga­ne­go we­wnętrz­ny­mi dy­le­ma­ta­mi i tra­wio­ne­go przez wła­sne emo­cje.

“Twar­do­cha pa­sjo­nu­je praw­dzi­wy los jed­nost­ki w hi­sto­rii – do­świad­cza­nej ka­lec­twem i śmier­cią pod­czas wojen i gra­bie­ży. Jed­nost­ki po­ni­ża­nej z racji stanu czy płci, pod­da­nej na­ci­sko­wi wiel­kich na­ro­do­wych mi­to­lo­gii, jed­nost­ki wprzę­gnię­tej w wie­lo­wie­ko­wą ry­wa­li­za­cję ży­wio­łów na­ro­do­wych. Cho­dzi o nas, o Niem­ców i Ro­sjan, o Li­twi­nów, Pru­sów, Gru­zi­nów. Więcej…